studeren en andere misérie

Nog es vlug even een blogje want dat is alweer een tijdje geleden!
Zoë haar examens zijn nu toch bijna halfweg. Morgen een zware dobber (Statistiek) en daar ziet ze als een berg tegenop!
Ach ja, er zijn belangrijkere dingen in het leven, dus als het niet moest lukken dan zien we verder wel!!
Ik probeer intussen thuis mij wat "stilletjes bezig te houden" en zorg voor het aanbrengen van spijzen en dranken zodat mijn studentje voldoende energie heeft!!
Tussendoor ben ik wel es een spokenwandeling gaan maken in Eigenbilzen. Hééél leuk en spannend, maar ik hield er wel een kou op mijn nekspieren van over zodat ik 2 dagen mijn nek niet kon draaien want dan schoot er een pijnscheut van jewelste door mijn nek tot aan mijn schouder! Amai zunne!
Dan werd ik ook nog uitgenodigd op een gezellig etentje (dank u Anneke!)en ik zag een klasgenoot terug na ong.34 jaar! zij was niet veranderd en ze vond dat ook van mij (ofwel nam ze een loopje met de waarheid)
En zo kabbelt de tijd maar verder. Ik zal blij zijn als het 3 februari is, dan zijn de examens gedaan en kunnen we weer ontspannen ademen!
Ach ja, dat zijn zo van die dingen waar je eenmaal doormoet, we zullen dit ook wel overleven, hoe de resultaten ook zullen zijn.
Echt spectaculair nieuws heb ik echt niet, het gewone leven vind ik echter al boeiend (en soms vermoeiend) genoeg!
Dit gezegd zijnde stop ik ermee voor vandaag (met schrijven dan toch)
en tot de volgende zitting!!

een nieuw jaar, nieuwe zorgen

Dit wordt een niet zo opgewekt blogje, om de eenvoudige reden dat ik me niet zo opgewekt voel!
Ten eerste zit Zoë met haar examens, dat betekent ook stress voor een moeder want je leeft daar toch echt mee mee.
Daarbij komt dat Zoë haar allergie wel erg opspeelt en dat maakt het allemaal nog erger. Het ergste is dat je wil helpen maar je kan niks doen en dat maakt het zo frustrerend!
Het enige wat je kan doen is het allemaal eens uitschreeuwen in een blogje, maar dat zal haar natuurlijk niet helpen!
Omdat wij maar een superklein gezinnetje zijn, is Zoë het grootste deel van mijn leven. Ik denk dat we mekaar ook door en door kennen. Natuurlijk heeft ze Ko en dat is voor haar nu belangrijker, maar toch...
Dus als mijn kind ongelukkig is, ben ik dat ook!
De jonge moeders die dit lezen, zullen dat ook wel begrijpen. Geloof me, dat moedergevoel blijft altijd, ook al zijn je kinderen theoretisch gezien, volwassen!
Voor de rest kabbelt het allemaal zachtjes verder, het gewone dagelijkse leven is weer begonnen: Spaanse les, academie, werken..
Gisteren werd ik uitgenodigd door mijn overburen voor een nieuwjaarsdrink en dat was wel héél gezellig. Ik ben toch blij dat ik met een deel van de geburen een fijn contact heb, ik ben eigenlijk blij met alle vriendschappelijke contacten. Zonder vrienden is een mens niks vind ik.
Zo, dit moest ik toch even kwijt. Ik ga nu seffes al mijn moed bijeen rapen en eens gaan joggen.
Het is alweer een weekje geleden (mede door het rotslechte weer) en de wijn en hapjes van de nieuwjaarsperiode moeten er nog allemaal terug afgelopen worden!
Ik hoop dat ik al eens terug meer de kans zal hebben om blogjes te schrijven, want dat werkt zo een beetje als een therapeutisch dagboek!
Tot de volgende dus...