Geduld is een schone deugd..

Allé, nog maar eens een blogje omdat het weer zo lang geleden is.

Intussen begint het wachten op Sarah haar spruitje toch lang te worden. Bij iedere telefoon denk ik "het is er" maar neen hoor, het is altijd iemand anders en meestal hebben ze mij dan nodig. Ik zou beter geen telefoon meer opnemen, maar ja, dan mis ik ook weer de "moment suprême" en dat wil ik zeker niet missen!!

Voor de rest gaat alles zijn gewone gangetje, ook mijn verkoudheid want ik blijf maar snotteren, maar ja, erg interessant is dat niet, dus daar gaan we maar niet op verder :-)

Mijn schoonmoeder (beter gekend als "marraine") had ocharme meer pech, ze is erin geslaagd om op 91-jarige leeftijd nog een zona te krijgen. Voor de onwetenden: 'Zona' of 'Gordelroos' is een zeer pijnlijke ziekte waarbij zenuwuiteinden ontsteken en een zeer rode lelijke huiduitslag veroorzaken. Ze heeft af gezien maar is nu gelukkig aan de beterhand. ik heb evenwel moeten constateren wat een sterke vrouw zij is. Ieder ander zou plat gaan liggen en zich al kermend laten betuttelen, maar zij bleef zelf zorgen voor haar eten en trok haar plan. chapeau marraine!

Gelukkig heeft zij een schat van een dochter die uitermate goed voor haar zorgt want anders zou ze het toch niet gered hebben denk ik!! Dus Florine, ook chapeau voor u hoor!!

Ik ben ook nog naar de grootoudersdag geweest van Norah's school en viel pal achterover toen ik zag hoe Norah alles super enthousiast mee deed: zingen, dansen, kussen... niks was haar te veel. Dit in tegenstelling tot vorig jaar toen ze geen vin wou bewegen!

Alle bomma's en bompa's kregen dan koffie en taart en naderhand ben ik nog maar taart gaan halen bij de bakker want Norah vond het niet eerlijk dat zij geen taart gekregen hadden. Eigenlijk had ze gelijk.

Ik ben ook nog es een dagje in Gent geweest met mijn dochter en dat was ook plezant. Zij moest daar wel naar een specialist en dat is minder, maar om dat allemaal goed te maken zijn we bij de chinees gaan eten, waar we lang moesten wachten en wel veel maar niet zo echt lekker gegeten hebben.!

Ach ja, wij zijn het misschien wel te goed gewoon?

Dit weekend gaan Adriën en ik naar een fuifje in Ninove en daar zal ik volgende week een verslagje van maken.

Intussen gingen we vorig weekend ook naar een ander feestje en daar heb ik zelfs gedanst, hetgeen voor mij een unicum is. Ik kom slechts zelden op de dansvloer want ik kijk liever naar de anderen die wél kunnen dansen!

Zo zie je maar weer, mijn leven is nog steeds zéér gevuld en dus heb ik niet veel tijd over om te bloggen. En al de mensen die ik niet vernoemd heb: jullie komen er volgende keer wel in; en Jaklien: ik kom die chocolade wel halen hoor, zeker niet zelf opeten!!!