Ha mijn lieve lezers,
Omdat sommigen onder jullie de moeite hebben genomen van toch eens commentaar te schrijven onder mijne blog, zal ik ze belonen met een nieuw blogje!!
Niet dat ik zoveel tijd heb, maar soms wil ik toch eens tijd maken om eens wat bedenkingen neer te schrijven en zo kan ik zelf soms ook wat orde scheppen in mijn, vaak toch warrige, gedachten.
Ik blog niet zo vaak omdat ik vind dat een blog niet iets is om op te schrijven wat ik de hele dag doe, mens wat zou dat langdradig worden, maar wel om soms eens wat (on) wijsheden kwijt te kunnen aan de blogwereld!!
De kerst en nieuwjaarsdagen zijn al weer even achter de rug, niemand praat er nog van!
Nu is de tijd gekomen dat we terug beginnen te verlangen naar het mooie weer, lente, bloemetjes... het smodderweer heeft lang genoeg geduurd. helaas zal het toch nog een tijdje duren want Januari en februari kunnen nog erg koud en "winterig" worden. Voor ons is dat allemaal zo erg niet, wij kunnen een stootje hebben! Voor sommige mensen echter zoals mijn ouders, is het niet meer zo leuk. Ze worden helaas een jaartje ouder en dat merk ik maar al te goed. Voor hen zou ik willen dat ik de lente nu kon toveren! Vooral mijn vader heeft zon nodig, hij sukkelt van het ene kwaaltje naar het andere en zijn zwakke hart heeft moeite om bij te benen. Als ik hem zo zie wegkwijnen denk ik eraan dat er een tijd was dat mijn ouders onsterfelijk leden. Mijn pa kon alles gewoon, geen enkele techniek had voor hem geheimen, alle reparaties waren een peulschil. Mijn ma was de slimme, hoofdrekenen was haar sterkste punt maar ze had (en heeft nog) voor alles een antwoord. en nu moet ik dus lijdzaam toezien hoe ze stilaan minder uit hun zetel komen, hoe ze zuchten als het weer eens regent of erg vriest. Ze snakken echt naar mooi weer zodat ze buiten op hun bankje kunnen zitten. Ik weet wel dat het bij het leven hoort, maar toch kan je het niet goed accepteren. Bij mij zijn ze toch voortdurend in mijn gedachten en ik durf gewoon niet denken aan de dag dat ze er eens niet meer zullen zijn.
Dus beste mensen die dit lezen, als jullie ouders nog jong en vitaal zijn, geniet er dan van met volle teugen en laat ze zien hoe graag je ze hebt, er komt ooit een dag dat ze weg zijn en dan heb je spijt van al de tijd die je niet met hen doorbracht!
Ik besef wel dat dit een vrij somber blogje is, maar ja, zo voel ik me nu eenmaal op dit ogenblik.
Ik weet ook wel dat deze bui morgen weer wat over is, de ene dag kan je het allemaal wat beter aan dan de andere en het leven is nu eenmaal constant nieuw leven verwelkomen en gedane levens "inpakken". Allé, is dat niet mooi gezegd, al zeg ik het zelf!! :-)
Voila mensen, ik ben het weer een beetje kwijt en jullie zitten er nu mee... dus ga ik het hier bij laten en jullie nog veel geluk wensen voor dit jaar want dat had ik nog niet gedaan.
Geniet, leef gezond, wees lief voor de mensen rond u en dan komt het allemaal in orde!!
Tot de volgende blog!!
3 opmerkingen:
Ja het doet me wat om dit te lezen .Opa zag er niet zo fit uit de laatste keer dat ik hem zag en ik begrijp dat dat als dochter voor jou moeilijk is.
Je eigen kinderen hebben dit jammer genoeg al heel vroeg in hun leventje moeten meemaken en het laat toch een serieuse indruk na om iemand geconfronteerd te zien worden met zijn eigen sterfelijkheid.En het is waar wat je zegt,geniet van hen zolang het gaat.(dat wil zeggen dat we nog eens uit eten moeten gaan he ;-)Sorry dat laatste was een flauw grapje
Amaai, Mieja, ik heb een paar dagen nodig om je al je blog-schrijfsels te lezen. 't Is daarom dat je geen tijd meer hebt om te rennen! ;)
Somber zijn hoort ook bij dit sombere weer - dat gaat snel beteren meid!
Inderdaad bij dit sombere weer zie je dat ook met een grijze sluier. En hoe ouder wij worden hoe meer wij ook naar de lente snakken; (Ik toch in ieder geval)
Ja Mieja in jou ogen waren je ouders steeds jong, soms zelfs kinderachtig, speels als in je jonge jaren.
Maar dagen gaan voorbij, dagen worden maanden, maanden worden jaren, de tijd staat niet stil.
En dan opeens was het zover:"Hé zij worden ouder"
het frivole is er af, de eeuwige jeugd is weg.
Ouderdom, ongrijpbaar, uit het niets is het daar.
Het besef komt op zulke minder goede dagen. Het was er al lang, maar onopgemerkt, nu is het daar en ook jij ziet het nu intenser dan voorheen.
Maar geniet ieder moment als je kan van die lieve ouders die je nog steeds hebt.
Spijtig genoeg, wat mij betreft, zijn mijn ouders veel te vroeg heen gegaan.
B4YOU
Een reactie posten